Richard Bosman

Penningmeester, professioneel frituurder en criticus.

Schermafbeelding 2016-03-21 om 13.56.19

Ik hoop dat jullie even de tijd hebben of dat jullie toevallig op het toilet zitten. Het is voor mijn doen een wat langer verhaal geworden.


Hoe lang loop je al en waarom ben je er mee begonnen?

Een verhaal met ups en downs.
We schrijven maart 2002. Samen met Michel Horvath liep ik voor het eerst een wedstrijd. De CPC in Den Haag. Een verplichte 10 KM. Daar stonden we in het startvak. Marlboro in de hand, opstandig want het was verplicht vanuit onze opleiding. Ongetraind naar de 51 minuten. Het zei mij toen niets. Dagen spierpijn en het stond voor ons vast dat hardlopen geen sport was.

Jaren later vroeg Mirella mij of ik zin had om met wat mensen een rondje van 5 km te lopen door Alphen. Dit rondje werd georganiseerd door Sport 2000. Conditioneel geen probleem dus ik deed mee. Dit ging eigenlijk zo soepel dat ik 3 dagen erna maar een paar nieuwe sportschoenen ging halen bij Ronald Pleij. Nog een dag later liep ik mijn eerste 10 km weer. Iets langzamer dan mijn aller eerste en nog meer spierpijn. Toch vond ik het nu best leuk.

Op dat moment volgde ik een opleiding en een studiegenoot haalde mij over om mee te doen aan de 7 Heuvelenloop. Potverdorrie…15 km. Waar begon ik aan! We zouden met 4 man starten maar wegens omstandigheden startte ik samen met een andere collega. Voor mijn gevoel goed getraind maar wat was ik gespannen. Wat een afstand. Met de trainingen had ik al moeite met 11 km. Ik haalde de finish maar wat deed het pijn. Mijn voeten waren 1 grote blaar. Hardlopen was definitief een domme sport maar wat was ik trots op mijn prestatie!

Na de 7 heuvelen was het weer even over met het lopen en keerde ik terug naar de sportschool en Subin Gym.

Op mijn werk raakte ik in gesprek met Ashley en zij was ook wat aan het hardlopen. Ze wilde graag een keer 5 km onder de 30 minuten lopen en dat zijn we maar gaan doen. Op 3 km wilde ze gaan wandelen maar dat liet ik niet toe. Zwaar parcours door de duinen maar na 29.45 uur stond er een nieuw PR op de 5 km. De afstanden werden heel snel uitgebouwd naar 21 km en er werden steeds meer wedstrijden bezocht.

Vanaf dit moment ben ik mij serieuzer met het lopen gaan bezighouden en steeds vaker kwamen we dezelfde figuren tegen. Iedere keer weer een druk kaal ventje. Natuurlijk kende ik Marco D al langer maar ik dacht altijd dat hij een gezocht crimineel was. Ook was er altijd een kaal en breed figuur bij die overal de weg bleef aanwijzen terwijl we niet eens de weg kwijt waren. Waarschijnlijk wilde deze man, die later John L bleek te heten, indruk maken op Ashley en Mirel. We gebruikten Whatsapp en Facebook en het groepje groeide uit . Binnen een paar maanden was Alphen a/d Run geboren.


Heb je een favoriet trainingsrondje?

Jazeker. Ik kom er te weinig maar bij voorkeur loop ik in Katwijk. Ik ken de paden en de duinen. De natuur is er geweldig en ieder seizoen heeft zijn charmes. Wat mij het meeste aanspreekt is de ultieme rust.

Ook loop ik graag in Alphen. Wat hebben we het laatste jaar een kilometers gelopen in Alphen en omstreken! De Zegerplas doet het goed maar het Bedelaarsbos , Raveleinpad en het Spookverlaat vind ik ook geweldig.


Hoe vaak loop je hard?

Ik loop gemiddeld 4 tot 5 maal per week. De gemiddelde afstand ligt voor dit jaar net iets boven de 10 km dus dit jaar zal ik rond de 2200 km uitkomen. Ieder jaar wat meer maar dit jaar is voor mij wel de top. 2 marathons in een jaar vragen om veel training en ik ben in theorie niet van plan om er in 2016 weer 2 te lopen. Waarschijnlijk gaan we er dus 2 doen.

Zelden loop ik met tegenzin. Het zit in mijn systeem. Wel loop ik prettiger als het wat langer licht is. Mijn bank en TV flirten nogal vaak met mij. Als ik dan echt even geen zin heb dan slepen Ian en Aidan mij wel mee. Geweldig om te kunnen lopen met je zoons!


Wat is je mooiste evenement?

Kort en bondig: De Halve van Texel. Een uniek evenement. 1600 deelnemers, starten vanaf de boot, optimaal genieten van de omgeving en het feit dat John moeite had met het tempo.
Norbert liep trouwens heel makkelijk.


Wat zijn mijn mooiste momenten?

Teveel om op te noemen. Het risico met dit soort vragen is dat je dingen vergeet.

In maart 2014 liep ik de 10 km tijdens de 20 van Alphen, samen met mijn oudste zoon Ian. Ook mijn broer Robert liep die dag mee en daar heb ik nog steeds respect voor. Zijn leven was niet altijd ingericht geweest op sporten maar op eigen kracht was hij heel wat kilo’s kwijt geraakt en had uit zichzelf het lopen opgepakt.
Samen met Ian liep liep ik de 10 km. Zijn eerste en meteen ruim onder de 50 minuten en dat vind ik een knappe tijd voor een ventje van 10 jaar.

Het mooiste moment kwam daarna. Mijn broer Gerard stond bij het uitloopvak aan te moedigen. Hij vocht op dat moment zijn eigen wedstrijd op het vlak van zijn gezondheid. Ian gaf hem zijn medaille omdat hij trots was op zijn oom. Ik loop niet altijd met mijn emoties te koop maar dit soort momenten zijn mij dierbaar. Een dag samen met de mensen om mij heen die ik graag om mij heen heb.

Natuurlijk moet ik ook mijn eerste marathon niet vergeten. Samen met Martin. Wat vond ik het gaaf! Vlak voor de finish kon ik Ian en Gerard nog een high five geven.
Martin en ik konden vroeger eigenlijk alleen maar goed dansen in de disco. De dansvloer was van ons! Nu bleek dat het lopen ook nog aardig ging. Martin ken ik echt al jaren. 22 jaar geleden liepen wij al rondjes door de duinen. Het is voor mij best uniek dat je zo’n pokke afstand met elkaar loopt.

De marathon in Rotterdam ging mis. Dat kwam door Lee Towers.

In Amsterdam viel alles op zijn plek. Veel getraind met een mooie club mensen en uiteindelijk met deze club een mooie prestatie geleverd. Voor mij is de hele aanloop met Harald, Mike, Norbert, John, Maarten en Martin heel bijzonder geweest.
De laatste jaren heb ik aan verschrikkelijk veel evenementen meegedaan. Ik vond ze bijna allemaal geweldig.

Bij die leukste momenten hoort ook het ontstaan van Alphen a/d Run. John heeft de vorige keer al uitgelegd hoe het allemaal tot stand is gekomen.

12243511_499010516932720_3743835695244707119_n
Wat maakt het team zo leuk?

Diversiteit.
Het maakt niet uit hoe je loopt. Iedereen levert zijn eigen topprestatie. Tijd is niet relevant ( tenzij ik een keer sneller ben dan John want dan is tijd heel belangrijk). Iedereen is welkom en iedereen is gelijk. Ik geniet ervan als ik zie hoe mensen gemotiveerd raken en daar ook weer anderen in meeslepen.
Voor mij werkt het motiverend. Je komt op de leukste plekken en ontmoet leuke en bijzondere mensen. Het is toch mooi dat je nu zelfs op pad bent met oud klasgenoten die nu uren over Whisky kunnen praten terwijl ze vroeger aangeschoten raakten van de sinas! Ook Jilles is opgenomen in de club.

Het leven is niet alleen leuk. Momenteel zit ik door omstandigheden niet zo lekker in mijn vel. Het is dan fijn dat je een flink aantal mensen om je heen hebt die laten weten dat ze aan je denken. Gisteren kreeg ik bijvoorbeeld een appje van die kale gezochte crimineel met de vraag of ik een rondje meeging. Dat doet goed. Sport verbroedert, mensen geven energie.


Wie is mijn(sport) held?

Helden heb ik niet. Je moet vooral jezelf zijn. Wel kan ik respect hebben voor bepaalde mensen of prestaties. Daarnaast moet je ook dankbaar zijn voor de dingen die je meekrijgt.

De mooiste sporter die er is, is voor mij schaatser Bart Veldkamp. Stukje Haagse bluf maar goud eerlijk. Als het een keer niet goed ging dan kon hij balen maar de schuld lag bij hemzelf en niet bij externe factoren.

Op het sportieve vlak ben ik mijn broer Gerard het meest dankbaar voor de dingen die hij mij heeft meegegeven. Van origine ligt mijn hart bij de zwemsport. Ik zwom op een leuk niveau maar op enig moment raakte ik in een dip. Ik veranderde van zwemclub en Gerard werd mijn trainer. Ik pakte de boel weer op en trainde me echt kapot maar wel met een glimlach op mijn gezicht. Hij leerde me om hard te zijn, plezier te hebben en wees mij op het feit dat je veel meer kunt dan dat je zelf denkt. Hier heb ik niet alleen op het sportieve vlak voordeel van gehad maar ook in het leven naast de sport. Ik ben hem daar dankbaar voor.

Sommige mensen lopen makkelijk. Ik niet. Ik moet knokken en zeker tijdens een marathon. De wetenschap dat hij bij de finish stond in Rotterdam zorgde ervoor dat ik niet wilde falen. Desnoods kruipend naar de finish.

12240148_499010413599397_5308299821841695003_n
Wat staat er op de hardloop bucketlist?

Daar staan nog wel wat dingen op.
We zijn de volgende marathon langzaam aan het plannen. Wordt het er een in het buitenland of ga ik weer naar mijnheer Towers luisteren? Stiekem kijken Maarten en ik naar een ultra. Even kijken wie we nog meer zo gek kunnen krijgen. We gaan het zien.

Net als John zie ik graag dat Alphen a/d Run leuk blijft. Natuurlijk mag het groeien maar het plezier moet voorop blijven staan. Ik kan genieten van deze groep mensen. We zijn met leuke dingen bezig. Niet groot maar wel met bezieling.

11988408_499010483599390_4008321204418702668_n