Ashley Visser

Activiteiten Coördinator

Ashley – alias:  “The Ass-hley”
Beschermvrouwe, secretaresse, en de ideale haas voor elke billenman.

Asshley word door het hele team op handen gedragen.
-mede uit angst voor haar moeder, die alles van een afstandje aan ziet-

De stille Willie van de groep zegt ze zelf, maar stille wateren hebben vaak diepe gronden.

Ze is met enige regelmaat de weg kwijt en ziet zo de meeste nieuwe routes en plekken van iedereen.
Want als ze het hardlooprondje van de week ervoor andersom loopt denkt ze:
Ooh wat is dit een leuk rondje, hier ben ik nog nooit eerder geweest.

12250030_501940956639676_4502558497221257380_n

Ashley aan het woord:

Ik heb de bijnaam “The Ass-hley” maar eerlijk gezegd weet ik niet waarom.
John begon er ooit mee in z’n blogs, en sindsdien is het een feit.
Ik heb meer tights dan hij onderbroeken heeft, zegt hij vaak.
Waar ik al snel uit op kan maken dat John niet een heel fris persoon is.

Maar hey, daar gaat het niet om.
Hij loopt sexy en goed, daar gaat het om.
———

Hoe lang loop je al en waarom ben je er mee begonnen?

Ik ben officieel begonnen met hardlopen in februari 2012.
Daarvoor liep ik al regelmatig zelf een 5 km maar nooit onder de 30 min.
Ik had het nodige voor m’n kiezen gehad, het plotselinge overlijden van mijn vader maakte dat er iets moest gebeuren.

Ik kende Richard al wat jaartjes en hij zei toen de magische woorden:
“wil je iedere dag in de kroeg zitten en wegkwijnen, of gaan we wat doen?”
Voor hen die Richard niet kennen, boos kijken helpt niet en janken al helemaal niet.
Dus daar gingen we.

De eerste keer was in Katwijk. 5km in 29.45 min.
We gingen snel, toen ik hem niet bij kon houden riep ik nog:
“ga jij maar!”.
Die woorden heb ik nog vaak moeten horen, maar jeetje wat was ik trots.

De keer erop volgde de 10 km.
Ik had toen nog geen hardloophorloge, dus ik deed maar wat.
Toen we stopte zei hij: Gefeliciteerd met je eerste 10 km.
Ik kon wel janken, wat deed het zeer en wat was ik trots.

Ik werkte toen nog onregelmatig en voor m’n nachtdienst voelde ik me rot.
Ik dacht ik loop even een klein rondje om m’n hoofd leeg te maken.
Hooguit 7 km in de duinen van Katwijk, ik verdwaalde en het werden er uiteindelijk ruim 17km.
Ik moest m’n werk even bellen dat ik later kwam.

De volgende dag had Richard 18 km gelopen.
Mijn hardloop obsessie is toen ontstaan.

In april liep ik m’n eerste halve marathon, om precies te zijn 21,5 km.
Ik liep net twee maanden hard, maar ik volgde Richard gewoon.
-ik had geen keus, wat een geweldige kuiten heeft die man!-


12247194_501940889973016_7282055160024193426_n

Heb je een favoriet trainingsrondje?

Het liefst loop ik rondom de Zegerplas in het Galloway-bos of richting Ter Aar.
De duinen van Katwijk vind ik het mooist vooral het zwanenmeertje.

Op een dag liepen we door de duinen en stond er ineens zo’n grote Galloway rund voor m’n neus.
Mijn hart sloeg een paar tellen over, maar Richard heeft zich kapot gelachen.
———

Hoe vaak loop je?

Te weinig.
Nu gemiddeld 2 keer in de week, maar dat wordt wel weer 4 keer.
Lopen is leuk.

———

Wat is je leukste wedstrijdloop of hardloopevenement?

Ik heb er een aantal.

De loopjes met Mirella mijn “hardloop-vriendinnetje” de halve van Lintschoten de 20 van Alphen.

De loopjes die ik met Robert Bosman liep.

12247032_501940893306349_8578464897463886846_n

Maar de mooiste vind ik toch wel de “Midden Drente loop”.
Dat was meer een cross met blubber enzo.
Daar liep ik de 10 km in 53 min en werd 3e van de vrouwen.
Na de finish stortte ik neer en moest Richard me naar de auto brengen, omkleden en terug rijden.
Ik kon niks meer.

Later bleek dat ik 3e was en liet hij alsnog mijn prijs naar mijn huis sturen, ik was beretrots.

De Zegerplasloop 15 km waar ik eerste werd van de dames.
De Herculesloop in Dordrecht waar ik de halve ruim onder de 2 uur liep “thanks to the Bossman”.
———

Wat is voor jou de mooiste afstand?

Gek genoeg is dat de 15K.
De eerste 5 zijn een crime, bij 9 raak in cadans en loop ik hem goed uit.
Op de een of andere manier loop ik onbewust altijd in een negatieve split.
———

Hoe ben je bij Alphen a/d Run terecht gekomen?

Dat is zo gegroeid het schijnt dat het bij de Zilverenturfloop is ontstaan.
Ik heb het geheugen van Dora uit Finding Nemo, ik weet t niet meer.

Lintschoten weet ik nog wel, ik kan me John Linting nog heel goed herinneren, grote man spieren en een baard.
-iemand met zo’n baard zou ik standaard om z’n legitimatie vragen en vragen of ie überhaupt Nederlands spreekt-

Toen kwam z’n maatje erbij staan, -iets kleinere- grote kale man Marco Domburg.
Ik dacht…uhhhhh ..gezellig?
Het volgende loopje was met Mirella en zo ontstond de groeps-app “Run for fun” wat later Alphen a/d Run werd.

Stiekem heb ik er ook eigen belang bij want ik doe zo zelf mijn research.
Voor de vrouwen onder ons.

Ik ben de Carrie Bradshaw onder de Alphen a/d Run vrouwen.
Ik hoor al die verhalen aan van de mannen en dat leg ik vast bij m’n vriendinnen.
De mannen leren mij een hoop.

Op de vraag waarom ik zelf geen man heb?
Pffff.. ik heb genoeg aan deze kanjers.
Met name mijn favoriet, Mike Kalksma mijn oogappel.
———

Op welke prestatie of PR ben je het trotst?

Dat is de Zevenheuvelenloop van dit jaar.
Ik kreeg in Augustus te horen dat m’n schildklier foute boel was.
Al geruime tijd liep ik heel moeilijk en ben in korte tijd veel kilo’s aangekomen.
Dat was een doorn in m’n oog.
Ik probeerde van alles om af te vallen, maar niks werkte.

Ik accepteerde het niet en ben het hardlopen helemaal zelf weer op gaan pakken met als doel de 7 heuvelen.
Die heb ik met veel plezier en gelach uit gelopen, dankzij het vertrouwen van m’n hardloopmaatjes.

Jilles, Remco, Robert, Tamara, en natuurlijk Richard.
-bedankt Tamara en mannen-
———

Wat staat er op je hardloop bucketlist?

In het kader van geheimhouding kan ik daar nu geen uitspraak over doen.
Maar het is in Leiden, en het is al betaald.
———

Wie is jouw sportheld?

Dat is zeker mijn overleden zwager Bob.
Die liep met z’n ziekte nog tot twee keer toe de Nijmeegse vierdaagse.
Hij deed mee aan het tv programma “over mijn lijk” en nam ook het programma mee naar Nijmegen.

Dat vond ik zo knap, zo emotioneel.
Hij overleed een half jaar na mijn vader.
Bob is mijn grootste sportheld, mijn alles.